wat doe ik vrijdags tussen twee en vier

Ik moest er goed aan denken, want mijn camera heb ik niet iedere vrijdag tussen twee en vier voor het grijpen liggen. Zeker niet als ik gewoon aan het werk ben. Gelukkig dacht ik er de avond ervoor aan, zodat ik de foto camera in mijn tas kon doen en met een volle zware tas die bewuste ochtend naar het werk moest fietsen. Niet dat dat fietsen een zware taak is, want dat verfrist de hersenen voor de taak die wacht. Maar de schouders hadden er toch een filnke last bij.

De hele ochtend en het begin van de middag zat ik steeds op de klok te kijken of het al tijd was om een foto te maken. En dan is het 's middags toch ineens de hoogste tijd om een paar foto's te maken van mijn bezigheden. Die bezigheden spelen zich meestal op dezelfde werkplek af. Dus nu krijgen jullie een kijkje in de keuken van mij als tekenaar. Op de foto is rechts een 3D model te zien van het gebouw waar ik nu de tekeningen voor aan het maken ben. Links is één van de vele wandaanzichten te zien die het gebouw rijk is.

En liegen over de tijd lukt niet. Het klokje tussen de twee schermen in is een sateliet gestuurd exemplaar.

De broodtrommel diende als statief om met de zelfontspanner een foto te kunnen maken.

De kaart die mij iets vertelt...

... en de lezers hoop ik ook. Bij het nadenken over deze opdracht kwam ik uiteindelijk op een landkaart uit. Een landkaart vertelt nl. heel veel. De landkaart die ik nu gebruikt heb is die van Luxemburg. Een gedeelte van de landkaart waar we in de afgelopen vakantie zijn geweest en ons 'thuis' voor enkele weken was. Onderaan de foto staat een bekend tekentje weergegeven, de driehoek die aangeeft dat er zich een camping bevindt, ongeveer op de aangegeven plek.

Het vorige bericht laat zien hoe onze tent er bij stond...

Onderkomen en actief

Om kort en krachtig te zijn: ons onderkomen tijdens de vakantie, terwijl het op dat moment regende. Dat verklaart de ruis op de foto ;-)

En wat doe je regelmatig tijdens een vakantie? Eten. En ja, pannekoeken bakken op de camping kan erg leuk zijn.

een historische molen

Een molen met historie is in ons dorp wel te vinden. Wat zeg ik, er staan er zelfs twee in nagenoeg dezelfde straat. Op één van de mooie avonden die we in de afgelopen week mochten beleven ben ik met m'n toestel er heen gefietst en heb ik de volgende foto's gemaakt. In de archieven vond ik hele verhalen over deze beide molens, maar zo vlak voor de vakantie zal ik niemand met deze informatie vermoeien. Kijk en geniet...

Al vanaf een afstand piept één van de wieken door de bomen heen.

En daar staat de eerste dan, bijna een eeuw oud. Als je goed kijkt zie je dat de top er goed uit ziet. Dat kan kloppen, want die is nog maar een jaar of zeven oud. Na een flinke storm lag die er in 2002 met wieken en al af.

En dit is de andere molen die op een steenworp afstand staat.

Eten...

Altijd een dankbaar thema om iets mee te doen. Ik had me er enorm op verheugd, zeker met het hoogtepunt van de culinaire week, de zondag, waarop wel eens lekkere waren voorbij komen. Zo ook deze zondag, maar ik zag tot mijn grote ontsteltenis dat Lucie al met mijn thema aan de haal was gegaan. Een lekker stukkie appelgebak. Ik had het kunnen weten. Maar goed, niet getreurd, er waren nog meer mogelijkheden vandaag. En die heb ik niet onbenut gelaten. Ziehier het resultaat van een overheerlijke vruchten lunch. Met verse kersen uit de betuwe. Verrukkelijk! Wel een tip erbij: kijk naderhand niet in de spiegel. Maar dat terzijde.

Dieren

Al weken worden mijn collega's en ik wakker gehouden door het geschreeuw van een vogel. Op een gegeven moment kregen we een vogel in beeld op de hoek van het pand naast ons. Het bleek de gewraakte vogel te zijn die we al weken horen en bij nadere bestudering blijkt het te gaan om een scholekster.

Vrijdag had ik besloten om mijn toestel mee te nemen zodat ik het beest kon fotograferen. En jawel, op de rand van het dak stond de scholekster weer te schreeuwen. Nadat ik er snel een foto van had genomen besloot ik om in de pauze naar buiten te gaan en het beest eens beter op de korrel te nemen. En met het prachtige weer moest dat geen probleem vormen. Eenmaal buiten speurde ik de dakrand af, maar was er geen scholekster te bekennen. En toch hoorde ik het geschreeuw van de scholekster. Nadat ik beter luisterde naar de herkomst van de schreeuw ontdekte ik het exemplaar aan de overkant van de weg bij een ander kantoorpand. Waarom het beest daar liep wist ik niet, maar het was een prima plek voor mij om het beest eens goed op de foto te zetten.

Omdat het beest steeds wegliep besloot ik op een andere plek me wat meer verdekt op te stellen, omdat het leek dat er nog een scholekster rond liep. Mijn geduld werd beloond, want na wat wachten zach ik een tweede scholekster lopen. Nadat ik de foto had genomen en hem nakeek, bleek het om een jong te gaan. Je kunt goed zien dat de staart nog niet volgroeit is en dat de poten nog bij moeten kleuren.

Weer binnen zag ik wat later de scholeksters weer lopen op een ander stuk waar het jong uitleg kreeg over allerlei soorten gras en andere dieren en hoe je die tevoorschijn kunt toveren.

Het is wel vanaf een afstand genomen, maar de scherpte valt me niets tegen.

Zon wijzer

Afgelopen week liep ik, samen met de kinderen, de avondvierdaagse. Een uitgelezen moment om goed uit mijn ogen te kijken op zoek naar het onderwerp van deze week. Met name de vooortuinen kregen onverdeelde aandacht. Maar tot mijn teleurstelling moet ik constateren dat de meeste tuinen niet beschikten over een zonnewijzer. In totaal ben ik er wel twee tegen gekomen. En deze waren dusdanig van kwaliteit dat ze wat mij betreft afvielen om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden.
Tijdens één van mijn mountainbike tochten viel mijn oog op een achtertuin waar ik tot mijn grote vreugde een fraai exemplaar tegenkwam. Toen had ik natuurlijk niet de beschikking over mijn camera, dus die moest ik onthouden.
Vanavond ben ik er met camera op uit getrokken om de zonnewijzer op te zoeken. Op de weg er naar toe reed ik een straat in waar ik in eerste instantie niets meer zag. Eenmaal gewent aan het felle licht ontdekte ik dat dit mijn eerste zonnewijzer was om vast te leggen.

En ja, die kant moest ik uit om bij de zonnewijzer uit te komen. De zon was vanavond mijn eerste zonnewijzer. Niet lang daarna schoot ik het fietspad weer op waar ik bij de achtertuin kwam om de volgende foto's te kunnen maken. Helaas kon ik niet dichtbij komen voor een paar mooie close-ups, maar de zonnewijzer staat er op......

En als je hem van iets dichterbij bekijkt zie je de fraaie romijnse cijfers die de tijd weergeven wanneer de zon schijnt en de pijl een schaduw werpt op de wijzer.



Misschien kom ik dit weekend nog wat anders tegen, maar voorlopig doen we het hiermee.